Juweeltjes,
Ze hebben me steeds betoverd….al van kleine meid met vers geschoten gaten in haar oortjes (klinkt barbaars als ik het zo verwoord).
Toen ik mijn favoriete oorbel verloor, knapte er iets diep in me. Een knagend gevoel dat ik een oplossing moest vinden op dit probleem. Hoeveel oorbellen ben ik al kwijt geraakt in mijn leven? Een oorbel te veel *censored*!!! Ik moest en zou hier iets aan doen! Combineer deze resolutie met een voorliefde voor mooie bloemkralen & een mooi kleedje dat ik onlangs kocht en de puzzel valt op zijn plaats.
Mijn motto: al doende leert men! Ik surfte op het web, zocht naar inspiratie en rolmodellen, vond enkele geweldige webshops voor kralen, bezocht de veritas en voilà! Ik heb ondertussen mijn gerief en geweldige kralen:
Ik bleef eerst nog braaf. Als je eigen creaties wil maken is het makkelijk om eerst te beginnen met het plakken van cabochons. Dit zijn kralen zonder gaatje en met een platte achterkant. Zorg ervoor dat je een goede lijm hebt en dat je het juweeltje voldoende laat rusten. Mijn eerste ketting en oorbellen meed ik als de pest voor tenminste 24 uur vooraleer ik ermee begon te paraderen.
Klaar voor een volgende stap. Ik bestelde benodigdheden, kralen en kleine roosjes om hangoorbellen te maken. Met mijn tangen in de hand viel ik aan en ben heel tevreden met het resultaat. Je kan wel duidelijk zien welke lussen ik zelf draaide in de ijzerdraad maar ik word snel beter.
Ze zijn nog een beetje schots en scheef maar als ik ze aan mijn oren hang maakt dit plots geen moer meer uit. They’re fabulous and I love them!
Ik had hier veel eerder mee moeten beginnen…
Ondertussen begin ik stiekem al te dromen van mijn eigen handgemaakte juwelen webshop.
Het perfecte jurkje, op en top vrouwelijk , zonder scrupules over enkele rondingen.
Ik heb de perfecte zijden jurk gevonden om me op te tutten voor de plechtige communie van mijn nichtje. Voor haar wil ik er die dag piekfijn uitzien omdat ze alleen het beste verdient!
(En zo heb ik natuurlijk een excuus om te gaan shoppen.)
Dus, de perfecte jurk…
Ik ben verliefd geworden op het merk Edith & Ella! Er zijn weinig woorden voor nodig: retro, kwaliteitsvolle stof, kleur, vrouwelijk, speels, …
en…er hangt een prijsje aan vast…maar er is een aantrekkingskracht die ik niet zomaar kan negeren. In de winkel waar ik het kleedje wil kopen is er wel een problemo. De dochter van de uitbaatster gaat trouwen en ze heeft alle kleedjes even opzij gehangen voor de bruidsmeisjes. Aaaargh!
Hopelijk volgt er een happy ending!
Heeft u deze oorbel gezien?
Op donderdag 7 februari verdween de tweeling van deze oorbel mysterieus van de oorlel van Elle tussen 15u25 en 16u30 tijdens een treintraject van Brussel-centraal naar regio Dendermonde. Sindsdien ontbreekt elk spoor van de oorbel.
Het gaat om een koralen oorbel, geen plastic, uitgesneden in de vorm van een bloem in het oranje-rood met een zilveren haak.
Aan de oorbel is een belangrijke sentimentele waarde gehecht.
Hebt u de oorbel gevonden of weet u waar ze is? Gelieve een bericht achter te laten. De eerlijke vinder krijgt een beloning!
Spread the word! Dankuwel!
De jeans. Een niet te missen kledingstuk in de kleerkast. De zoektocht naar een geschikte jeans is daarentegen vaak een mission impossible. Daarom is wat ik u nu ga vertellen zo bizar.
Op dinsdag 24 januari trok ik op m’n eentje naar een jeanszaak. Ik had een uur de tijd om een zoektocht te voltooien. Daarom trok ik onmiddellijk naar de tafel met alle gesoldeerde jeansbroeken met de volgende criteria: donkerblauw of grijs / skinny / geen te lage taille. Grits…grits..grits…grits…
Met vier broeken stapte ik doelbewust naar een pashokje. In dit pashokje hingen twee jeansbroeken die afgekeurd werden door een vorige klant. Met een geïrriteerde klak van de tong smeet ik de afdankertjes buiten op een hoopje. Ik gaf een goede snok aan het gordijn en was helemaal klaar voor het zware werk: passen.
Ik had me al mentaal voorbereid op mysterieus te kleine broeken waarvoor ik op en neer moet springen om ze over mijn dijen te hijsen. Uit voorzorg had ik waist 32 uit de rekken gepakt en wederom bleek weer dat jeansmaten enorm relatief zijn. De jeans van Diesel was te klein en de drie van andere jeansmerken waren te groot. Waar zit de logica??? Waar waarom hoe???
Met enige haat voor Diesel en met een gestreeld ego door de drie andere jeansbroeken, trok ik naar buiten voor een tweede ronde. Bij het opentrekken van het gordijn viel mijn blik op de twee jeansen die ik genadeloos buiten op een hoopje wierp. Met een schouderophaal ging ik naar ze toe om te zien welke maat & pasvorm ze hadden. Het ging om een donkerblauwe straight cut van Pepe Jeans en een normaal blauwe skinny jeans van Lee met een lichte wassing. Maat? 31? Excellent…(Een imitatie van Mr. Burns uit The Simpsons).
Ik draaide me snel om met een fanatieke zwiep van mijn paardenstaart. Het duurt niet lang of ik had de Jeans van Pepe in pashouding: eerst het linkerbeen, dan het rechterbeen, in evenwicht komen, dan al trippelend (niet springend) met de voeten mooi naar omhoog hijsen, rits toe, knoopje toe. Joepie!! Ik keek in de spiegel en bewonderde het resultaat langs verschillende kanten. Yep, I make this bluejeans talk! Wat een toeval sech!
Ik besloot ook de jeans van Lee te passen aangezien ik eigenlijk op zoek was naar een skinny. Als een tweede huid gleed de jeansstof over mijn rondingen. Ze zit als gegoten, freaky…vooral voor een skinny. Met grote ogen keek ik in de spiegel.
Op dit punt begon ik te twijfelen: “Kan het nog gaan over toeval? Ik loop naar huis met twee jeansbroeken die toevallig door een ander in mijn pashokje achtergelaten werden? Is dit het lot of … misschien… is dit een mirakel?”
Wie zal het zeggen? Het zou waarschijnlijk een groter wonder geweest zijn als ik de twee broeken gratis mee naar huis kon nemen. Zo goed werkt mijn geluk (nog) niet.
Vorig jaar zat vol veranderingen en grote gebeurtenissen. Ik haalde mijn rijbewijs, deed mijn stages voor de lerarenopleiding, ging samen wonen met mijn vriend en kocht & kreeg een hele boel meubels en spulletjes.
Het nieuwe jaar ben ik alvast goed gestart met twee paar nieuwe schoenen en een prachtig kleedje. A girl has to spoil herself every now and then, right? Mijn plannen dit jaar zijn heel simpel: veel bijleren tijdens een museumstage, een leuke job vinden (hopelijk mijn droomjob), veel centjes sparen, het bureau inrichten, Final Fantasy XIII-2 uitspelen, ravotten met mijn neefjes, Beethoven oppoetsen, en … ach just go with the flow!
Nu eerst een wasmachine en droogkast aanschaffen.
Een lerares wat is dat? Een onderwijzer of onderwijzeres, een docent, een leerkracht of de verouderde term schoolmeester. Een onderwijzer is een lesgever, een pedagoog, een begeleider, een mentor…en nog veel meer. Het gaat tegenwoordig niet meer alleen over de overdracht van kennis!
Mijn opvatting van leerkracht zijn wordt bepaald door enkele herinneringen uit het secundair onderwijs. Twee maal stond ik met de mond vol tanden na twee agressieve uitspraken door leerkrachten. Kleine hartjes slagen nu beter de twee volgende alinea’s over: jeugdtrauma’s!
De eerste stoute uitspraak door een leerkracht was tijdens een examen Duits, jawohl! Ik was super geconcentreerd en gefocust bezig met het examen en hoorde daarom niet dat de papieren in groep ingeleverd moesten worden. Na grondig nalezen, vertrok ik…alleen [tune uit The Good, the Bad & the Ugly] met kordate stapjes richting het bureau van de lerares. Waarom zag ik niet de ongeruste & waarschuwende blikken van mijn klasgenootjes? Maar nee, mijn hoofd zat nog vol Deutsch en ik had enkel aandacht voor de zorgvuldig ingevulde blaadjes in mijn handen. De lerares zag me komen en begon de stampen met de tip van haar cowboylaars [extreme close-up op de ogen]. Wat volgde was een onbeleefde tirade van de lerares. Ik verontschuldigde me met een klein stemmetje waarop ze de papieren met een snok aannam en snepte : “Ja ‘t is goed we zien toch liever je rug!”. Als timide, verlegen en onzekere tiener komen zo’n woorden hard aan. Ik droop dan ook vernederd af met een hoofd dat meer leek op een tomaat.
Het tweede incident gebeurde tijdens de les Frans, ouioui! De lerares was een kleurrijk figuur. Elke dag verscheen ze in een strak maatpak en een kapsel dat enkel recht bleef staan mits het verstuiven van een hele bus haarlak (a.k.a. het Fabiolakapsel). De schrik van de school door een ijzige, nasale en snijdende stem. Hou je schrift in orde of het wordt naar je hoofd geslingerd! Tijdens een les was ik zoals gewoonlijk meer bezorgd om mijn mooi opgestoken haar dan om de vervoeging van één of ander werkwoord. Frunik…frunik…speldje hersteken…haarlokje verplaatsen. De lerares werd hierdoor gefrustreerd en zei: “Stop met in je haar te prutsen. Het zit goed genoeg, allez [oogrollend] wat ge het goed kunt noemen…”. Resultaat? Ik durfde amper ademhalen voor de rest van de les (She can smell fear!). Gelukkig was Madrina er om me ervan te verzekeren dat mijn haar wel degelijk goed zat. Zij wees erop dat iemand met een Fabiola-kapsel uiteindelijk niet veel recht heeft om commentaar te geven op andermans haarlokjes.
Had ik respect voor deze leerkrachten? Neen! Ik denk dat de beide leraressen wisten dat ik niet ging terugpraten of moeilijk ging doen en daarom ook deze dingen durfden zeggen. Zouden ze zich achteraf toch een beetje geschaamd hebben voor hun uitspraken? Het is de job van een leerkracht om een aangenaam leerklimaat te ontwikkelen. Je kan gefrustreerd raken, maar je mag nooit leerlingen kwetsen met beledigende opmerkingen. Het is de bedoeling om duidelijke regels en verwachtingen te formuleren waar de leerkracht zich ook zelf aan houdt. Ik begrijp dat dit met momenten heel moeilijk kan zijn. Het is een kunst om vlot maar tegelijkertijd ook autoritair (dit is niet hetzelfde als streng!) te zijn.
Zoals u misschien al weet, heb ik kunstwetenschappen gestudeerd. Jongeren en kinderen moeten volgens mij op een aangename manier kennis maken met cultuur, om ze zo warm te maken voor kunst. Zelf kreeg ik bijvoorbeeld geen esthetica in de middelbare school maar we gingen dankzij enkele gemotiveerde leerkrachten wel regelmatig naar toneelvoorstellingen. Deze onderstaande woorden van Boeddha nam ik in achting (Neenee, ik ben geen boeddhist). Ik besloot verder te studeren waar mijn gedachten lagen: cultuur en kunst. Je kan zelf een licht laten schijnen in elke richting die je maar wilt en als leerkracht moet je dit duidelijk kunnen maken aan je pupillen.
Heeft u ook enkele memorabele anekdotes over stoute leerkrachten? Hier kan u ze met me delen!
Do not accept what you hear by report, do not accept tradition,
do not accept a statement because it is found in our books,
nor because it is in accord with your belief,
nor because it is the saying of your teacher.
Be lights unto yourselves.
Het begint al te kriebelen vooral nu het officieel december is!
Het is altijd uitkijken naar de kerstdagen omdat de wereld dan altijd ietsje mooier lijkt. Catchy jingles, Kitscherige kerstversiering, huizen die verdrinken in lichtjes, kerstman-poppen die zich dagenlang vastklampen aan een touw al hangend uit een raam. Fantastisch!
Het wordt voor mij tijd om een eigen kerstcollectie bijeen te garen. Mijn eerste spulletjes heb ik alvast gekregen van mijn mama en de zus van m’n vriend. Vandaag kocht ik in de Hema wenskaarten. Nu nog brainstormen om leuke tekstjes te verzinnen! Misschien krijg jij dan binnenkort ook een kaartje van mij in de bus?
Maar eerst nog wachten tot de Sint is geweest…
Birdy past wel goed bij de kerstvibe, mooie muziek.
(= Subtiele hint, zo zullen er waarschijnlijk nog een paar volgen in de komende blogposts.)
Zoals waarschijnlijk iedere Belg vraag ook ik me af waar het allemaal naartoe gaat…momenteel blijkbaar naar Ciergnon. Als u geïnteresseerd ben in circusachtige toestanden heb ik de aanrader voor u: The Muppets!
Ik vraag me af hoe Statler & Waldorf, a.k.a. grumpy old men, zouden zaniken over de onderhandelingen:
Midden februari kunnen we The Muppets verwachten in de bioscoopzalen en misschien is de slechte show hier in België dan eindelijk afgelopen. Tot het zover is kunnen we even glimlachen bij het zien van de bekende poppetjes in de trailer!
P.s.: Wie is uw favoriete Muppet figuurtje?
Twee weken geen nieuwe blogpost! Dat is ongehoord, schandalig, totally not done. Helaas pindakaas, ik beken! Niet dat ik de blog helemaal vergeten ben, integendeel. Elke dag heb ik er even aan gedacht maar ik had nu eenmaal andere prioriteiten.
Ik ben immers fulltime jobhunter. Wanneer ik uitgenodigd wordt voor een gesprek of een schriftelijke proef, dan ga ik voor 101%. Ik wentel me in een cocon van opperste concentratie om me voor te bereiden. Ik doe mijn huiswerk, ik bestudeer, ik studeer, ik vertaal mijn capaciteiten naar de specifieke job. Ik weet wat ik kan en ik weet ook wat ik wil.
In de cultuursector liggen de jobs niet voor het oprapen, vooral niet die ene ideale job waarvoor ik mijn drie diploma’s kan combineren. Vele kandidaten voor één job, dat is knokken. Vastberadenheid, optimisme en gedrevenheid mogen nooit ver weg zijn. Ook al is het weer een neen…ik ben niet het type dat zomaar opgeeft. En gelukkig heb ik een hele boel mensen om me heen die in me blijven geloven.
Ondertussen was de nacht zo zacht en donker geworden als de pluizige onderbuik van een zwarte kat. Nog steeds bij de ratelende zigeunerin probeerden we subtiel te vertrekken. Bij onze aanstalten werd ze echter helemaal hysterisch en ze smeekte ons om uit haar koffer een magische vermomming te kiezen. We zagen hoe van streek ze was en waren dan ook bereid om het oude vrouwtje een plezier te doen.
Ik koos een diadeem met kattenoortjes. Toen ik de diadeem vastnam, verdween deze met een knallende rookpoef. Iedereen slaakte een verbaasde zucht en plots voelde ik iets kriebelen in mijn haar. Mijn hand ging twijfelend op onderzoek uit en mijn vingers raakten iets zacht en puntig. Ik had echte kattenoren gekregen! Ook verscheen er een glitterende, zwarte kleine kat met fiere gekrulde staart aan mijn linkerslaap. Eindelijk een make-over gekregen (maar toch een andere dan ik oorspronkelijk in gedachten had).
Mijn schoonzus L. veranderde in een psychopaat in zwarte leren jacket. Schoonboer J. werd een gek met een muts waar een bebloede in tweeën gezaagde rat aan vastgenageld zat. De oudste dochter F. en haar vriendin J. werden twee hersensmullende zombies. De middelste dochter J. en kompaan maakten een metamorfose naar twee kakelende heksen. Twee rode duiveltjes inclusief hoorntjes en staart stonden grijnzend in de plaats van de twee kleinsten, waaronder dochter F.
De magische transformatie was compleet en hiermee groeide het besef dat we meegesleurd werden in een griezelig horror-verhaal.
